[<<]Historia Pałacu

Chroberz był wzmiankowany w kronice Kromera jako gród i zamek wzniesiony przez Bolesława Chrobrego po powrocie z wyprawy kijowskiej. Powstał wtedy kościół i zamek. Najstarszy dokument wzmiankujący o Chrobrzu pochodzi z 1153 r., gdzie jako miejsce wystawienia (tegoż dokumentu) podano „in Chrober”. W XIII i XIV wieku Chroberz był ważną osadą w dzielnicy krakowskiej. Odbywały się tu liczne wiece, w których uczestniczył m. in: Bolesław Wstydliwy z matką Grzymisławą, arcybiskup gnieźnieński Fulko. W Chrobrzu leczył się Kazimierz Wielki raniony w trakcie polowania w lasach w okolicach Przedborza.

W XV wieku wieś należała do Tęczyńskich herbu Topór. Następnie (zapewne drogą wiana) Chroberz przeszedł na własność rodziny Tarnowskich. Z tego rodu najbardziej zasłużonym dla Chrobrza był Stanisław hrabia Tarnowski. To on właśnie ufundował około 1550 r. nieistniejący „pałac” i kościół.

Około 1582 r. Chroberz zakupił biskup krakowski, Piotr Myszkowski herbu Jastrzębiec. Staraniem jego bratanków, którym przekazał swój majątek, w 1601 r. powstała ordynacja. Chroberz stał się jednym z jej filarów. Znane było wówczas przysłowie „Kto ma Chroberz, Książ i Szaniec może iść z królową w taniec”, mające świadczyć o potędze ordynatów. W 1729 r. Chroberz wraz z całą ordynacją pińczowską, przeszedł po kądzieli na własność rodziny Wielopolskich. Pierwszym ordynatem z tego rodu został Franciszek hrabia na Żywcu i Pieskowej Skale Wielopolski herbu Starykoń.

W roku 1859 ukończono budowę obecnego pałacu, którego fundatorem był XIII ordynat, a VI z rodu Wielopolskich, margrabia Aleksander Wielopolski (1803 – 1877). Późnoklasycystyczny pałac zaprojektowany przez Henryka Marconiego powstał głównie po to, aby pomieścić obszerny księgozbiór ordynacji oraz kolekcję przejętą od Konstantego Świdzińskiego.

Ryzalit na poziomie parteru tworzy czterokolumnowy ganek z wejściem do pałacu, a na poziomie pierwszego piętra taras. Wieńczy go attyka z czterema posągami klasycystycznymi wykonanymi przez warszawskiego rzeźbiarza Andrzeja Pruszyńskiego. W przyłuczach portalu pierwszego pietra znajdują się dwa kartusze z herbami, z lewej – Półkozic (Świdzińskich), z prawej – Jastrzębiec (Myszkowskich). Od strony ogrodu zwieńczenie z herbem Wielopolskich – Starykoń.

Prawa strona pałacu służyła do przyjmowania gości. W dawnej sali myśliwskiej - bawialni - obecnie Galerii Regionalnej- zachowały się cztery medaliony portretowe z wizerunkami kolejnych właścicieli pałacu, wykonane przez Andrzeja Pruszyńskiego.

W sali balowej z oryginalnymi kasetonami w 2000 r. nakręcona została scena balu w Odolanach do filmu „Przedwiośnie” w reżyserii Filipa Bajona.

Część kancelaryjną pałacu stanowi biblioteka oraz dawny gabinet prywatny margrabiego Wielopolskiego. Do czasów obecnych zachowała się oryginalna szafa biblioteczna oraz biurko margrabiego. Na piętrze znajdowały się pokoje właścicieli jak również gości korzystających z biblioteki.

Pałac otacza park w stylu angielskim, a w nim wiele pomnikowych drzew: platan klonolistny, kilkusetletnie miłorzęby japońskie i lipy. Zachowała się też zabytkowa kaplica wzorowana na pawilonach przy zamku w Książu Wielkim wg projektu Marconiego.

Ordynacja Wielopolskich przetrwała do 1945 r. W 1947 w pałacu powstał Uniwersytet Ludowy. 2 lata później było tu Liceum Spółdzielcze, następnie Technikum Hodowlane, aż po Zespół Szkół Rolniczych w latach 70-tych. Od 2004 roku w pałacu znajduje się Ośrodek Dziedzictwa Kulturowego Ponidzia.

Admin

2008-03-30

2008-03-30

designed by łukasz spaczyński. all right reserved. 2oo7.